تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ وَ کانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً (148) ترجمه‌ دوست ندارد خدا صدا بلند نمودن ببدى را از گفتار مگر کسيکه ستم کرده شده باشد و باشد خدا شنواى دانا.. تفسير بدگوئى از مردم و دشنام دادن خصوصا با صداى بلند مبغوض الهى است ولى براى مظلوم چون تحمل ظلم و سکوت و اعراض از حق دشوار است تجويز شده است خصوص در مقام شکايت نزد کسيکه ميخواهد او احقاق حقش را بنمايد خصوص در مورديکه احقاق حق توقف بر بيان ظلم او داشته باشد بصوت بلند يا غير آن و قمى قريب‌ جلد 2 صفحه 146 به اين معنى را ذکر فرموده و در مجمع از حضرت باقر (ع) نقل نموده است و در حديث ديگرى در تفسير اين آيه وارد شده است که اگر کسى مدح و ثنا نمايد از ديگرى در حضورش باوصافيکه در او نباشد در حق او ظلم نموده و بايد قول او را قبول ننمايد و او را تکذيب نمايد و در مجمع از حضرت صادق (ع) نقل نموده که اين در باره مهمان است که بر کسى وارد شود و صاحب خانه از او پذيرائى ننمايد که جائز است ميهمان کردار بد او را آشکار کند و عياشى از آن حضرت نقل نموده که کسى که ميهمانى کند از کسى و ببدى پذيرائى از او نمايد آنکس اين حق را دارد و نيز از آنحضرت روايت شده است که بايد از اوصافيکه در او است تعدى ننمايد و خداوند شنوا است آنچه را گوينده بدگوئى کرده و ميداند راست گفته يا دروغ و او را بر طبق گفتارش جزا خواهد داد و ما بين روايات اختلافى نيست زيرا همه در مقام بيان مصاديق ظلمند نهايت آنکه توسعه در مفهوم ظلم داده‌اند تا شامل شود منع حقوق برادران دينى را در اين آيه اگر چه از حقوق واجبه نباشد يا آنکه بايد حمل بر مواردى شود که مراعات آن واجب باشد و قدر متيقّن مورد اوّل است و اللّه اعلم.