تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِکَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً (152)
بعد از ذکر وعيد منافقان، بيان وعده مؤمنان حقيقى را فرمايد:
وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ: و آن کسانى که ايمان آوردند به خدا و پيغمبران او، وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ: و جدا نکردند بين يکى از ايشان در ايمان، بلکه به تمام انبياء ايمان آوردند. أُولئِکَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ: آن گروه مؤمنان حقيقى زود باشد که عطا فرمائيم اجر ايشان را، يعنى بهشت عدن و نعيم ابديه که به آن
«1» بحار الانوار، جلد 8، صفحات 310 و 311، حديث 77.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 633
وعده داده شده‌اند. وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً: و هست خداى تعالى آمرزنده سيئات ايشان، مهربان به تضعيف حسنات ايشان.
در حق اليقين- ابو بصير روايت نموده که: خدمت حضرت صادق عليه السّلام عرض کردم: فداى تو شوم اى فرزند رسول خدا، مرا مشتاق گردان به بهشت. حضرت فرمود: بوى خوش بهشت از هزار سال راه احساس مى‌شود.
و پست‌ترين اهل بهشت، به حسب منزل، چنان است که اگر جميع جن و انس مهمان او شوند، هر آينه از طعام و شراب اين قدر نزد او باشد که همه را کافى است و از نعم الهى کم نمى‌شود.