تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ وَ کانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَکِيماً (158)
پس به جهت انکار قتل او و اثبات رفع او، از کلام ايشان اضراب نموده مى‌فرمايد:
بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ: نه چنان است که او را کشته باشند، بلکه بلند فرموده خدا او را به جانب خود، يعنى به جائى که کسى را حکم نباشد، مگر ذات اقدس حق. يا او را به محل کرامت که آسمان است رسانيد. وَ کانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَکِيماً: و هست خداوند، غالب در آنچه خواهد از رفع عيسى عليه السّلام و انتقام از يهود، حکيم و حکم کننده به لعنت يهود. يا تدبير کننده به حکمت در مهم عيسى عليه السّلام.
از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مروى است که: عيسى
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 643
عليه السّلام را در شب معراج در آسمان چهارم ديدم. «1» و به سندهاى معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام منقول است که در شبى که عيسى عليه السّلام را به آسمان بردند، هر سنگى را که از روى زمين برمى‌داشتند تا صبح در زير آن خون تازه از زمين مى‌جوشيد، چنانچه در شهادت امير المؤمنين عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام چنين شد. «2» ايضا در کتاب حيات القلوب به سند موثق از امام رضا عليه السّلام منقول است که مشتبه نشد امر قتل و مردن احدى از پيغمبران و حجتهاى خدا بر مردم، به غير از عيسى بن مريم عليه السّلام، زيرا او را از زمين بالا بردند و روحش را در ميان آسمان و زمين قبض کردند، و چون به آسمان رسيد حق تعالى روحش را به بدنش برگردانيد، چنانچه خداوند فرمايد: انّى متوفّيک و رافعک الىّ. «3» ايضا به اسانيد بسيار از امام محمد باقر عليه السّلام و امام جعفر صادق عليه السّلام منقول است که: در حضرت صاحب الامر عليه السّلام سنت چهار پيغمبر هست: يکى سنت عيسى عليه السّلام که مى‌گويند: مرد يا کشته شد، و نمرده و کشته نشده است. «4» تبصره: در انوار گفته: رفع عيسى عليه السّلام و القاى شبه او به غير و امثال او، جوايزى است که مستبعد نيست در زمان نبوت. و حق تعالى ذم يهود فرموده به آنچه قول ايشان دلالت دارد بر جرئت آنها بر خدا، و قصد قتل نبىّ او که مؤيّد بود به معجزات قاهره. و توبيخ حق تعالى آنها را، به همين جهت است، نه به سبب قول مذکوره بر حسب حسبان ايشان.
«1» منهج الصادقين، جلد 3، صفحه 147.
«2» بحار الانوار، جلد 14، صفحه 336، حديث 4.
«3» مدرک ياد شده، صفحه 338، حديث 11.
«4» مدرک ياد شده، صفحه 339، حديث 13.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 644