تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْکَ کَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً (163)
شأن نزول: مروى است که چون حق تعالى آيه مذکوره که ابتداى آن يَسْئَلُکَ أَهْلُ الْکِتابِ است تا به اين آيه انزال فرمود، و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آن را بر يهود قرائت نمود، ايشان در غضب شده، گفتند: ما انزل اللّه على بشر من
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 651
نبىّ بعد موسى. خداوند عز و جل رد قول ايشان فرمود:
إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْکَ کَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ: بتحقيق ما وحى فرموده‌ايم به تو همچنانکه وحى نموديم به نوح عليه السّلام که آدم ثانى و شيخ الانبياء است. چون اول کسى بود که بعد از آدم عليه السّلام صاحب شريعت بود و مشرکان را اندار کرد و به دعاى او قوم مستأصل شدند، لذا او را ابو البشر ثانى گويند. و از جمله معجزات بينه او آن بود که بنا به قولى هزار و نهصد و پنجاه سال، و به قولى نهصد و پنجاه سال عمر نمود.
دندانش نيفتاد و مويش سفيد نشد. مروى است که وقت موتش ملک الموت به او گفت: يا شيخ الانبياء کيف وجدت الدّنيا: دنيا را چگونه يافتى؟ فرمود: له بابين دخلت باحدهما و خرجت من الاخر. «1» او را رباطى دو در يافتم که از يکى وارد و از ديگرى خارج شدم. و هيچ پيغمبرى تا حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در دعوت قوم آن مقدار اذيت نکشيد. به حدى آن حضرت را مى‌زدند که از دماغ و گوش او خون جارى و مدهوش مى‌شد. آن وقت وا مى‌گذاشتند، خداوند او را عافيت مى‌بخشيد. ثانيا مشغول دعوت مى‌گرديد و گويند: چون اهل کتاب مى‌گفتند: اى محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم کتابى به يکبار بيار، خداوند فرمود: کار تو در وحى مثل نوح است. وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ: و پيغمبران بعد از او مانند هود و صالح و شعيب، وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ:
و وحى نموديم به ابراهيم و اسماعيل، وَ إِسْحاقَ: و اسحق، که پسران ابراهيم هستند، وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ: و يعقوب پسر اسحق و دوازده سبط که از دوازده فرزند يعقوب بودند، وَ عِيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ: و همچنين وحى کرديم به عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان. (تخصيص اين پيغمبران به ذکر، با آنکه در «النبيين من بعده» داخلند، به جهت تفضيل و تعظيم است، چه ابراهيم عليه السّلام اول اولوا العزم و عيسى عليه السّلام
«1» منهج الصادقين، جلد 3، صفحه 150.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 652
صاحب شريعت ناسخ و باقى اشرف انبياء و مشاهير آنهايند). وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً: و عطا فرموديم داود عليه السّلام را کتاب زبور که خط آن برجسته، و مشتمل بود بر حمد و ثناى الهى و خالى از ذکر اوامر. بلکه شريعت داود عليه السّلام همان تورات بوده، زيرا تمام انبياء بعد از موسى عليه السّلام تا عيسى عليه السّلام در احکام اوامر و نواهى تابع تورات بودند و ميان تورات و انجيل کتابى که جامع احکام شرايع باشد، نازل نشد، و زبور داود مشتمل بر مواعظ بود.
در خبر است که حضرت داود عليه السّلام زبور را برداشتى و به صحرا رفتى و علماى بنى اسرائيل در عقب او صف کشيده، بعد مردمان و بعد جنيان و عقب همه دواب، و مرغان هوا پر در پر گسترده، سايه بر ايشان انداختى و از خوشى الحان و اصوات داودى بيهوش شدندى.
در حيات القلوب به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام مروى است که: زبور در شب هيجدهم ماه مبارک رمضان بر حضرت داود نازل شد. «1» مروى است که روزى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در فضيلت امير المؤمنين عليه السّلام حديثى طويل انشا فرمود، و بعد از آن گفت: چون روز قيامت شود، حق تعالى على بن ابى طالب عليه السّلام را چندان قوّت دهد که قوّت جبرئيل عليه السّلام، و چندان نور دهد که نور آدم عليه السّلام، و چندان صوت دهد که صوت داودى عليه السّلام و خطيب اهل بهشت باشد. «2»