تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ رُسُلاً قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْکَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْکَ وَ کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَکْلِيماً (164)
«1» نور الثقلين، جلد 1، صفحه 573، حديث 672.
«2» مدرک ياد شده، صفحه 152.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 653
وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْکَ: و فرستاديم پيغمبرانى را که بتحقيق خوانديم قصه ايشان را بر تو و نام آنها را ذکر نموديم در قرآن، مِنْ قَبْلُ: پيش از اين سوره يا پيش از امروز، مانند قصه يوسف و زکريا و يحيى و اليسع و الياس و عزير عليهم السلام و غير ايشان، چه اين سوره مدنى و مؤخر است از سورهاى که قصص آنها در آن واقع شده. يا آنکه قصه بعضى انبياء بلکه تمام را به تو اخبار نمودهايم، قبل از نزول قرآن، و بعد از نزول آن نيز تو را متذکر نموديم به توسط وحى. وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْکَ: و بعضى ديگر رسولان را که قصه ايشان را بر تو نخواندهايم و نام آنها را در کتاب تو ظاهر نکردهايم، چه بنابر مشهور يکصد و بيست و چهار هزار پيغمبر مبعوث شده و نام تمام مضبوط نيست. وَ کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَکْلِيماً: و تکلم فرمود خداى تعالى به خلق کلام با موسى به واسطه شجر، سخن گفتنى. اين نهايت مراتب وحى به او بود. و تخصيص موسى، به جهت اظهار تفضيل اوست.