تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَکُمْ لا تَسْفِکُونَ دِماءَکُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَکُمْ مِنْ دِيارِکُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ (84)
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَکُمْ: و ياد بياوريد اى بنى اسرائيل زمانى را که فراگرفتيم پيمان شما را از اسلاف شما، و بر آنها عهد بستيم که: لا تَسْفِکُونَ دِماءَکُمْ: نريزيد خونهاى هم دينان خود را که به منزله نفس شما هستند در اتحاد ديانت و ايمان، وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَکُمْ مِنْ دِيارِکُمْ: و بيرون نکنيد هم دينان خود را از شهرهايتان. حاصل آنکه متعرض هم دينان خود نشويد به کشتن و اخراج از وطن؛ يا مرتکب نشويد چيزى را که موجب قتل و اخراج شما گردد از شهر خود؛ يا بجا نياوريد فعلى را که موجب عقوبت اخروى و عذاب دائمى گردد، زيرا قتل حقيقى اين است. و مرتکب نشويد امرى را که منع سازد شما را از سعادت ابدى و نعيم اخروى، زيرا اخراج و جلاى حقيقى همين باشد. ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ: پس اقرار کرديد قبول ميثاق را و به لزوم آن معترف شديد، وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ: و حال آنکه شما گواهى مى‌دهيد بر آن.
بعد از آن در بيان شکستن پيمان آنها مى‌فرمايد:
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 191