تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ وَ يَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِراطاً مُسْتَقِيماً (175)
فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ: پس آن کسانى که ايمان آوردند و چنگ زدند به کتاب و اوامر او، يا متمسک شدند به طريقه امير المؤمنين عليه السّلام و اولاد معصومين او، يا پناه بدو بردند از وسوسه شيطان، فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ: پس زود باشد داخل فرمايد خداوند، ايشان را در بخشايشى از خود، يعنى در ثوابى که به ازاى ايمان و عمل ايشان مقرر فرموده، و آن بهشت عدن است که محض رحمت باشد. و ايضا بر زيادتى و فضل نامتناهى، که آن وارد کردن ايشان است در مرتبه‌اى از مراتب بهشت که فوق عمل آنها است و زايد بر آن، محض فضل و انعام و احسان خود. وَ يَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِراطاً مُسْتَقِيماً: و هدايت فرمايد ايشان را به فضل خود به راهى راست، يعنى توفيق ايشان دهد تا بالکليه متوجه او شوند. و يا برساند ايشان را به آنچه وعده فرموده، يا موافق سازد ايشان را در دنيا به رسوخ و دوام در ايمان و طاعت، و در آخرت به راه نمودن طريق بهشت.
«1» منهج الصادقين، جلد 3، صفحه 158.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 669
در عين الحيات مجلسى، انس بن مالک روايت نموده از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که فرمود آن حضرت: خداوند عالميان، روز قيامت جمعى را مبعوث خواهد گردانيد که صورت آنها نورانى و بر کرسى‌هاى نور نشسته و جامه‌هاى نور پوشيده و در سايه عرش الهى خواهند بود مانند پيغمبران، و پيغمبر نيستند، به منزله شهداء و همگى شهيد نخواهند بود. بعد از آن دست بر سر امير المؤمنين عليه السّلام گذاشت و فرمود: اين و شيعيانش چنين خواهند بود.
ايضا در همان کتاب از سلمان فارسى رحمه اللّه منقول است که: روزى شيطان گذشت بر جماعتى که مذمت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مى‌کردند. نزد آنها ايستاد. پرسيدند: کيستى؟ گفت: ابو مرّه‌ام. گفتند:
شنيدى ما چه گفتيم؟ گفت: بدا به حال شما که ناسزاى به مولاى خود على بن ابى طالب عليه السّلام مى‌گفتيد. گفتند به چه دانستى که او امام و مولاى ماست؟ گفت: از فرمايش پيغمبر شما که فرمود: هر که من مولاى اويم، على مولاى اوست. و فرمود: خدا دوست دارد هر که على را دوست دارد، و دشمن دارد هر که او را دشمن دارد، و يارى کند هر که على را يارى کند، و مخذول نمايد هر که او را مخذول کند. آنها گفتند: تو از شيعيان اوئى گفت: نه، و ليکن او را دوست مى‌دارم و هر که دشمن اوست، در مال و فرزندش شريک مى‌شوم. گفتند: اى ابو مره، در فضيلت او چيزى بگو. گفت: اى گروه ناکسان و قاسطان و مارقان که پيمان او را شکسته‌ايد و به ظلم بر او خروج کرده‌ايد و از دين خارج شده‌ايد، بدرستى که من عبادت خدا نمودم در ميان جانّ، دوازده هزار سال، چون خدا آنها را هلاک نمود، تنهائى خود را در زمين به خدا شکايت کردم. مرا به آسمان عروج و دوازده هزار سال در آنجا ميان ملائکه عبادت کردم. روزى مشغول تسبيح و تقديس الهى بوديم، نور شعشعانى بسيار روشنى گذشت. ملائکه به سجده افتادند، گفتند: «سبوح قدوس» اين نور ملک مقرب يا نبى مرسلى است. ندا از جانب رب العزه رسيد که: نور طينت على بن ابى طالب است.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 670