تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ «10»
و بنابر عادت جاريه الهى بعد از ذکر وعد بيان وعيد فرمايد:
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا: آنان که کافر شدند وَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: و تکذيب کردند آيتهاى ما را که قرآن يا ساير معجزات داله بر صدق نبوت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ: آن گروه کافران و جاحدان، مصاحبان و
«1» معالم الزّلفى، محدّث بحرانى، فصل پنجم، باب 29 (صفحه 277)
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 36
مجاوران آتش‌اند.
على بن ابراهيم- از ابو بصير روايت نموده به حضرت صادق عليه السّلام عرض کردم: يابن رسول اللّه عليه السّلام مرا بترسان که دلم سنگين شده.
حضرت فرمود: مهيا شو براى زندگى دراز بدرستى که جبرئيل آمد به نزد رسول خدا با روى ترش، پيشتر که مى‌آيد متبسم بود. حضرت از سبب آن سؤال.
جبرئيل گفت: امروز دمهائى که بر آتش مى‌دميدند از دست گذاشتند. پيغمبر صلى اللّه عليه و آله فرمود دمهاى جهنم چيست؟ جبرئيل گفت: حق تعالى امر فرمود هزار سال بر آتش جهنم دميدند تا سفيد شد، پس هزار سال ديگر دميدند تا سرخ شد، و هزار سال ديگر دميدند تا سياه شد، و اکنون سياه است و تاريک، و اگر قطره‌اى از ضريع که عرق اهل جهنم و چرک و ريم فرجهاى زناکاران است که در ديگهاى جهنم جوشيده و به عوض آب به اهل جهنم مى‌خورانند در آبهاى اهل دنيا بريزند، هر آينه جميع اهل دنيا از گندش بميرند، و اگر يک حلقه از زنجيرى که هفتاد ذرع است و بر گردن اهل جهنم مى‌گذارند بر دنيا بگذارند، از حرارت آن تمام دنيا بگدازد. و اگر پيراهنى از پيراهنهاى اهل آتش را در ميان آسمان و زمين بياويزند، اهل دنيا از بوى بد آن هلاک شوند. چون جبرئيل اينها را گفت پيغمبر و جبرئيل هر دو به گريه آمدند، پس حق تعالى ملکى را فرستاد که پروردگار شما سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: شما را ايمن مى‌گردانم. بعد از آن هر وقت جبرئيل خدمت حضرت نازل مى‌شد متبسم بود.
پس حضرت صادق عليه السّلام فرمود: در آن روز اهل آتش عظمت جهنم و عذاب الهى را مى‌دانند، و اهل بهشت عظمت بهشت و نعيم آن را مى‌دانند «1».