تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْکُمْ إِذْ جَعَلَ فِيکُمْ أَنْبِياءَ وَ جَعَلَکُمْ مُلُوکاً وَ آتاکُمْ ما لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ «20»
بعد از آن براى تسليه خاطر مبارک حضرت رسالت صلى اللّه عليه و آله بيان مخالفت يهود با انبياء خود را مى‌فرمايد:
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ: ياد کن و بخاطر آور اى پيغمبر صلى اللّه عليه و آله زمانى را که فرمود موسى قوم خود را، که بنى اسرائيل بودند. يا قَوْمِ اذْکُرُوا
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 54
نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْکُمْ: اى گروه من، ياد کنيد نعمت خداى را که فايض است بر شما. إِذْ جَعَلَ فِيکُمْ أَنْبِياءَ: وقتى را که قرار داد در ميان شما پيغمبران تا شما را هدايت کنند. مراد پيغمبران زمان موسى عليه السّلام بودند که در احکام شرع تابع او بودند، يا مراد انبياى بعد از موسى‌اند. و اخبار به اين از معجزات اوست و به صحت پيوسته که در هيچ امت پيغمبر به مقدار پيغمبران بنى اسرائيل نبوده. وَ جَعَلَکُمْ مُلُوکاً: و قرار داد بعضى از شما، يا در ميان شما پادشاهان بسيار مانند جمعى از انبياء که هم نبى و هم ملک بودند و بسبب فرط تسلطى که بنى اسرائيل بعد از فرعون پيدا کردند، قصد قتل يحيى عليه السّلام و عيسى عليه السّلام نمودند. يا چون ايشان مملوک بودند در دستهاى قبطيان، حق تعالى ايشان را از آن برهانيد و مالک نفس خودشان گردانيد و منازل وسيع با نهرهاى جاريه به آنها مرحمت فرمود. از اين جهت ايشان را به ملوک تسميه نمود و فرمود: وَ آتاکُمْ ما لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ: و عطا فرمود شما را از من و سلوى و سايه ابر، و بيرون آمدن آب از سنگ و شکافتن بحر و نعم عظيمه، آنچه مرحمت ننمود به کسى از عالميان اهل زمان ايشان.
از ابى سعيد خدرى نقل است هر بنى اسرائيلى که او را زنى بود و اسبى و خدمتکارى و وجه معيشتى، او را پادشاه خواندندى «1». ابو دردا از حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله روايت نموده که فرمود: من اصبح معافا فى بدنه و امنا فى سربه (طريقه) و عنده قوت يومه فکانّما حيّزت له الدّنيا بحذافيرها. « «2»» هر که صبح کند با عافيت بدن و امن راه و نزد او قوت آن روز باشد، پس گويا همه دنيا به حوزه تصرف او درآمده. بعد از آن فرمود: حضرت عزت مى‌فرمايد اى فرزند آدم، ترا از دنيا همين بس که سد جوعت کند و عورتت بپوشد و اگر خانه‌اى باشد که در آن درآيى نعمتى باشد بر تو، و اگر اسبى باشد که بر آن نشينى، نعمتى تمام بود، و ترا پاره نان و سبوى آب و ازار عورت پوشش کافى است.
(1 و 2) مجمع البيان ج 2 ص 178 [من اصبح امنا فى سربه معافى فى بدنه ...].
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 55