اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا يا مُوسي إِن‌َّ فِيها قَوماً جَبّارِين‌َ وَ إِنّا لَن نَدخُلَها حَتّي يَخرُجُوا مِنها فَإِن يَخرُجُوا مِنها فَإِنّا داخِلُون‌َ «22»
در جواب حضرت موسي گفتند که در اينکه ارض مقدّسه قومي هستند جبّار با کمال قدرت و عظمت و ما طاقت مقاومت با آنها را نداريم اگر آنها تخليه کردند و بيرون رفتند ما وارد خواهيم شد.
قوم جبّارين سکنه اريحا بسيار با عظمت و طول قامت داشتند که از جمله آنها عوج بود که گفتند دوازده نقيب که حضرت موسي فرستاده بود در آستين خود حبس کرد و آورد نزد ملک آنها را نثار کرد و گفت اينها آمده‌اند با ما جنگ کنند ملک آنها را گفت برويد و خبر قوّت و قدرت ما را بقوم خود برسانيد.
قالُوا يا مُوسي إِن‌َّ فِيها قَوماً جَبّارِين‌َ بسيار تعجب است که بني اسرائيل با آن قدرت نمائيها که از خداوند مشاهده کرده بودند که عصاي موسي اژدهايي شود که تمام سحر سحره فرعون را بلع کند، و بدريا زند دوازده شکاف شود دريا و خشک شود که آنها عبور کنند، و بر سنگ زند دوازده چشمه آب جاري شود قدرت دارد که با همين عصا تمام قوم جبّارين را نابود کند چنانچه گفتند حضرت موسي عليه السّلام دوازده زراع طول قامت او بود و عصاي او هم دوازده زراع بود و دوازده زراع هم جستن
جلد 6 - صفحه 338
داشت و عصاي او اصابة کرد بپشت پاي اوج افتاد و هلاک شد.
وَ إِنّا لَن نَدخُلَها حَتّي يَخرُجُوا مِنها و غافل از اينکه آنها بخودي خود که مملکت را رها نميکنند ولي بعد از دخول بني اسرائيل خداوند ايجاد رعب و خوفي در قلوب آنها ميکند که قهرا فرار ميکنند چنانچه در قلوب مشرکين ايجاد فرمود که حضرت رسالت ميفرمايد
نصرت بالرعب
و در حق طالوت فرمود کَم مِن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَت فِئَةً کَثِيرَةً بِإِذن‌ِ اللّه‌ِ بقره آيه 249.
فَإِن يَخرُجُوا مِنها فَإِنّا داخِلُون‌َ تعليق بر محال زيرا خروج آنها متفرع بر دخول اينها است اگر دخول هم متفرع بر خروج باشد دور لازم ميآيد لذا ميفرمايد