تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَکَ لِتَقْتُلَنِي ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْکَ لِأَقْتُلَکَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ «28»
«1» نهج البلاغه، خطبه 184.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 66
بعد از محاوره، هابيل قابيل را گفت:
لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَکَ لِتَقْتُلَنِي: اگر هر آينه بگشائى و دراز کنى به سوى من دست خود را تا بکشى مرا ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْکَ لِأَقْتُلَکَ: من نيستم دراز کننده دست خود را به سوى تو تا بکشم ترا. إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ:
بدرستى که من مى‌ترسم از خداى که پروردگار عالميان است. گويند با آنکه هابيل از قابيل قويتر و با شوکت بود، اما متجرح بود از قتل قابيل، و خود را تسليم او کرد به جهت خوف الهى، چه دفع قاتل هنوز مباح نشده بود، چنانچه مفسرين گفته‌اند انّ القتل عن سبيل المدافعة لم يکن مباحا فى ذلک. «1» ابن عباس گويد « «2»»:
معنى آنکه اگر تو بسط يد کنى به من بر سبيل ظلم و ابتدا کنى تا مرا به قتل رسانى، من بسط يد نکنم به تو بر وجه ظلم و ابتدا؛ به جهت خوف الهى که فرموده «ما انا بباسط» در جواب «لئن بسطت» به جهت تبرّى او بود از فعل شنيع اصلا و رأسا و تحذير او از آنکه متصف به آن شود و اطلاق قتل بر او کند، و لهذا تأکيد نهى کرد به او.