اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنِّي أُرِيدُ أَن تَبُوءَ بِإِثمِي وَ إِثمِک‌َ فَتَکُون‌َ مِن أَصحاب‌ِ النّارِ وَ ذلِک‌َ جَزاءُ الظّالِمِين‌َ «29»
محققا من اراده دارم که تو بر گردي بگناه من و گناه خود پس بوده باشي از اصحاب آتش و همين است جزاء ظلم کنندگان.
إِنِّي أُرِيدُ أَن تَبُوءَ باء بمعني رجع است و رجوع بگناه ارتکاب معصيت است و اراده اينجا بمعني واگذاريست يعني من در مقام قتل تو بر نميآيم و تو را هر چه بکني بخدا وا ميگذارم او انتقام مرا از تو خواهد کشيد.
بِإِثمِي وَ إِثمِک‌َ مفسرين گفتند گناه قتل من و گناه معاصي که قبلا مرتکب شده‌اي و بعضي گفتند گناه قتل من و گناه قتلهايي که در عالم واقع ميشود که تو سبب آنها ميشوي لکن هر دو تفسير غلط است بلکه مراد ظاهرا اينکه باشد که قتل نفس دو قسم عقوبت دارد يکي از جنبه حق الناسي که ظلم بمظلوم شده و خداوند در حديث قدسي قسم ياد فرموده
و عزتي و جلالي لا يجوزني ظلم ظالم
تا حق مظلوم گرفته نشود و ديگر جنبه حق الهي که معصيت بسيار بزرگي است و جزاء او خلود در عذاب است چنانچه گذشت يعني ظلمي که بمن ميکني و ظلمي که بنفس خود ميکني که هم ظالم بنفس است هم ظالم بغير فَتَکُون‌َ مِن أَصحاب‌ِ النّارِ مصاحبت با آتش اينست که از هم جدا نشوند و کنايه از خلود است وَ ذلِک‌َ جَزاءُ الظّالِمِين‌َ اينکه مصاحبت با آتش و خلود در عذاب جزاي ستمکاران است.