تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) يُرِيدُونَ أَنْ يَخْرُجُوا مِنَ النَّارِ وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ مِنْها وَ لَهُمْ عَذابٌ مُقِيمٌ (37) ترجمه‌ ميخواهند که بيرون روند از آتش و نيستند ايشان بيرون روندگان از آن و مر ايشان را است عذابى پايدار. تفسير کفار يعنى دشمنان امير المؤمنين (ع) چون بر حسب ظاهر قبول اسلام کرده بودند و احکام ظاهرى اسلام بر آنها مرتب شده بود چون رسما اظهار عداوت نمينمودند و ناصبى محسوب نميشدند تصور ميکردند احکام اسلام واقعى هم بر آنها مرتب ميشود و اگر معصيت کار باشند بايد بالاخره از جهنم بيرون آيند و ببهشت بروند لذا هر وقت به تبع شعله و قوّه جواله آتش بفوق جهنم ميرسند اميد بيرون آمدن از آتش براى آنها پيدا ميشود و چون ثانيا بقعر جهنم ميرسند از اين اميد نااميد ميگردند در صورتى که جهنم و بهشتى غير از مهر و کين على (ع) نيست و با دشمنى على (ع) محال است کسى روى بهشت را به بيند لذا خداوند براى مبالغه و تأکيد بجاى و ما يخرجون و ما هم بخارجين منها فرموده است چون جمله اسميه مفيد استمرار و ثبوت است و تقديم مسند اليه براى اختصاص و اهتمام است و تعقيب بعذاب مقيم براى رفع توهم آنها است از وعده انقطاع عذاب که باهل ايمان داده‌ جلد 2 صفحه 209 شده است و در منهج فرموده که در حديث است که حق تعالى درى از بهشت بدوزخ گشايد آنها چون آنرا به بينند بتعجيل ازدحام کنند براى بيرون آمدن از آن در و چون نزديک شوند در بروى آنها مسدود گردد و محروم باز گردند حقير گمان ميکنم آن در همان اصول اسلام ظاهرى است که جز حرمان و نااميدى ثمرى ندارد خداوند ما را در دوستى على (ع) ثابت بدارد ..