تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ وَ أَصْلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ يَتُوبُ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (39) ترجمه‌ پس کسيکه توبه کند بعد از ستمش و اصلاح کار خود نمايد پس همانا خدا توبه او را ميپذيرد بدرستيکه خدا آمرزنده مهربانست. تفسير هرگاه دزد توبه نمود از ستمى که بر خود و خلق نموده بود که همان دزدى باشد و امر خود را اصلاح نمود بآنکه عازم شد که ديگر مرتکب نشود و مالى را که بدزدى بدست آورده بود با تمام خسارات وارده بصاحبش ردّ نمود و اگر تلف شده بود مثل يا قيمت آنرا مسترد داشت خداوند توبه او را قبول مى‌فرمايد و نتيجه‌اش آنستکه از عذاب آخرت مأمون ميشود هر وقت موفق باين امر شود از بريدن دست نجات مى‌يابد اگر پيش از ثبوت در نزد حاکم توبه کرده باشد و الّا بايد دستش بريده شود اگر چه صاحب مال از حق خود بگذرد و باين مضمون روايات معتبره دلالت دارد و بنظر حقير از آيه الا الذين تابوا که در باب قطّاع الطريق چند آيه قبل از اين ذکر شد هم ممکن است استفاده شود زيرا از آنجا معلوم ميشود تاثير توبه در رفع عقاب دنيوى منوط بوقوع قبل از ظفر بر مجرم است و ممکن است گفته شود اگر مثبت جرم اقرار باشد که در اينمقام گفته‌اند دو مرتبه لازم است حاکم ميتواند او را عفو نمايد و اگر شهادت دو نفر عادل باشد قطع لازم است و بايد حدود الهى حفظ شود چنانچه در منهج از امير المؤمنين (ع) نقل نموده است در هر حال خداوند از باب وسعت رحمت ميگردد که موجبى براى مغفرت پيدا کند و بهانه بدست بياورد ..