تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لْيَحْکُمْ أَهْلُ الْإِنْجِيلِ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ وَ مَنْ لَمْ يَحْکُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ (47)
خلاصه به جهت هدايت و موعظه، انجيل را به عيسى عليه السّلام عطا فرموديم:
وَ لْيَحْکُمْ أَهْلُ الْإِنْجِيلِ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ: و به جهت آنکه حکم کنند اهل انجيل يعنى عالمان آن به آنچه انزال فرموده حق تعالى در آن؛ يا: عيسى عليه السّلام را انجيل داديم تا علماى آن حکم کنند به آنچه بر او منزل شده نه مانند نصارى که از احکام آن عدول نموده‌اند. وَ مَنْ لَمْ يَحْکُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ: و هر که حکم نکند به آنچه خدا نازل فرموده، يعنى به احکام منزله. فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ: پس آن گروه بيرون رفتگانند از حکم خدا، يا از ايمان، اگر انکار و استهانت آن نمايند و از روى استحلال بر خلاف آن حکم کنند.
بيان- در آيه اولى وصف ايشان فرمود به کفر، و در آيه ثانيه وصف به ظلم، و در آيه ثالثه وصف به فسق. به جهت آنست که کفر ايشان به جهت انکار آنست، و ظلم ايشان به جهت حکم بر خلاف امر الهى، و فسق ايشان بسبب خروج از فرمان سبحانى؛ و آيات قرآنى شامل است عموم مکلفين را تا قيامت.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 100