تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصِيبَنا دائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نادِمِينَ (52)
«1» بحار الانوار، جلد 74، صفحه 197، حديث 31.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 108
نادِمِينَ)* فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ: پس تو مى‌بينى آنان را که در دلهاى ايشان مرض نفاق است، يعنى عبد اللّه ابى و اتباع او و هر که مرض نفاق را داراست. يُسارِعُونَ فِيهِمْ: مى‌شتابند در دوستى و يارى اهل کفر. يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصِيبَنا دائِرَةٌ: مى‌گويند از روى اعتذار در موالات و معاونت با کفار: مى‌ترسم از آنکه برسد ما را از گردشهاى روزگار، يعنى کار منقلب شود و اهل اسلام مغلوب گردند و کفار غالب شوند و دولت به ايشان برسد. حق تعالى اين انديشه و خيال آنها را باطل نمود و فرمود: فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ: پس البته خداوند متعال بياورد فتحى را براى رسول و ياران او، مراد فتح مکه است يا تسخير ممالک يهود مانند خيبر و تيما و فدک. أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ: يا بفرستد فرمانى را از جانب خود به قتل يهود و اجلاى ايشان که موجب اعزاز مسلمانان و اذلال يهود است، و يا امر به اظهار اسرار منافقان و قتل ايشان. فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نادِمِينَ: پس گرديدند منافقان بر آنچه پنهان داشتند بر نفسهاى خود از موالات يا شک در کار پيغمبر صلى اللّه عليه و آله پشيمان شدگان و آن ندامت سودى به آنها نرساند.