در آيهى گذشته، سخن از روحيّهى کفر ونفاق اهل کتاب بود، در اينجا بيان فسادهاى اخلاقى و اجتماعى و اقتصادى آنان است.
«سحت» در اصل به معناى جدا کردن پوست و نيز به معناى شدّت گرسنگى است، سپس به هر مال نامشروع به خصوص رشوه گفته شده است، زيرا اين گونه اموال، صفا و طراوت و برکت را از اجتماع انسانى مىبرد. همان طور که کندن پوستِ درخت باعث پژمردگى يا خشکيدن آن مىگردد. بنابراين «سحت» معناى وسيعى دارد و اگر در بعضى روايات مصداق خاصّى از آن ذکر شده، دليل اختصاص نيست. «1»