تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَرى کَثِيراً مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ أَکْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ (62)
وَ تَرى کَثِيراً مِنْهُمْ: و مى‌بينى بسيارى از ايشان يعنى رؤساى يهود و منافقان. يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ: سرعت مى‌کنند در تحصيل حرام يا در گفتن دروغ. وَ الْعُدْوانِ: و در ظلم يا تجاوز از حدود در معاصى. و گويند اثم هر گناهى است که مقصور بود بر فاعل آن، و عدوان گناهى که ضرر آن به ديگرى رسد. وَ أَکْلِهِمُ السُّحْتَ: و ايضا در خوردن ايشان رشوه يا ربا را. تخصيص ذکر اين به جهت مبالغه است. لَبِئْسَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ: هر آينه بد چيزى است که ايشان مى‌کنند، زيرا عاقبتش وخيم است.
در جامع الاخبار- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ايّاکم و الرّشوة فانّها محض الکفر و لا يشمّ صاحب الرّشوة ريح الجنّة: «1» بر شما باد پرهيز کردن از رشوه، پس بدرستى که رشوه، محض کفر است و نمى‌شنود صاحب رشوه بوى بهشت را.
و در خبر معراج فرمايد: مررت بقوم بين ايديهم موائد من لحم طيّب و لحم خبيث يأکلون اللّحم الخبيث و يدعون الطّيّب فقلت من هؤلاء يا جبرئيل فقال هؤلاء الّذين يأکلون الحرام و يدعون الحلال هم من امّتک يا محمّد صلى اللّه عليه و آله. «2» از امام جعفر صادق عليه السّلام در خبر معراج فرمود پيغمبر
«1» جامع الاخبار، فصل 117.
«2» بحار الانوار، جلد 18، صفحه 323 (بنقل از تفسير علىّ بن ابراهيم قمّى)- و نيز جلد 75، صفحه 172، حديث 9.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 126
صلى اللّه عليه و آله: مرور کردم به قومى. پيش آنها موائدى بود از گوشت طيّب و خبيث. مى‌خوردند خبيث را و واگذاشتند طيّب را. از جبرئيل پرسيدم اينها کيستند؟ گفت: آنهايند که مى‌خورند حرام را و مى‌گذارند حلال را و ايشان از امّت تو باشند اى محمّد صلى اللّه عليه و آله.