در آيه‌ى قبل، نقش ايمان در سعادت معنوى و اخروى مطرح بود، در اين آيه نقش آن در سعادت دنيوى و رفاه اقتصادى بيان شده است.
اگر پيروان کتب آسمانى ديگر در برابر قرآن تسليم مى‌شدند و تسليم در مقابل قرآن را تسليم نژاد بنى‌اسرائيل در برابر نژاد عرب نمى‌پنداشتند و مى‌دانستند که اصول تعاليم انبيا يکى است و ايمان به آنچه پس از تورات و انجيل نازل شده، راه يافتن به کلاس بالاتر است نه باطل ساختن دستورهاى پيشين، در اين صورت، علاوه بر بهره‌هاى اخروى در قيامت، در همين دنيا نيز انواع نعمت‌ها به سويشان سرازير مى‌شد.
در آيه‌ى قبل، از عقيده‌ى يهود در مورد بسته بودن دست خدا صحبت شد، در اين آيه مى‌فرمايد: شما به کتاب‌هاى آسمانى روى آوريد، سپس قضاوت کنيد که دست خدا بسته است يا نه. اگر عظمت شما به ذلّت تبديل شده، به خاطر کفر و پشت کردن شما به دستورهاى آسمانى است، نه به خاطر عجز و دست بسته بودن خداوند.
آيه‌ى 96 سوره‌ى اعراف نيز مشابه همين آيه است: «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ» و اگر ساکنان آبادى‌ها ايمان آورند و تقوا پيشه کنند، همانا درهاى برکات آسمان و زمين را بر آنها مى‌گشاييم.
سؤال: آيا به پا داشتن کتب آسمانى، سبب توسعه‌ى رزق است؟
جلد 2 - صفحه 334
پاسخ: يا خداوند به خاطر پاداش، رزق و روزى را توسعه مى‌دهد يا در خود کتاب‌هاى آسمانى راه‌هاى طبيعى توسعه‌ى رزق آمده است که اگر آنان کتاب آسمانى را بر پا دارند به آن راه‌ها دست خواهند يافت.
پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله فرمود: يهود 71 فرقه و نصارا 72 فرقه مى‌شوند که تنها يک فرقه‌ى آنان بهشتى هستند، هرگاه حضرت على عليه السلام اين حديث را از رسول اکرم صلى الله عليه و آله نقل مى‌فرمود، اين آيه را نيز تلاوت مى‌کردند. «1»