اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
تَري کَثِيراً مِنهُم يَتَوَلَّونَ الَّذِينَ کَفَرُوا لَبِئسَ ما قَدَّمَت لَهُم أَنفُسُهُم أَن سَخِطَ اللّهُ عَلَيهِم وَ فِي العَذابِ هُم خالِدُونَ (80)
ميبيني بسياري از آنها را که دوستي ميکنند با کساني که کافر شدند هر آينه بسيار بد است آنچه را که براي خود پيش ميفرستند اينکه خداوند بر آنها سخط و غضب ميکند و در عذابي که براي کفار است آنها هم مخلد ميشوند.
ظاهر اينکه آيات بني اسرائيل را سه قسمت فرموده: قسمت اول همان کفار که مخالفت و تعدي نمودند که اصحاب سبت باشند و گرفتار لعن شدند و بعذاب مسخ بقرده معذب گشتند. قسمت دوم مؤمنين از آنها که اينها را نهي ميکردند و اينها منتهي نميشدند. قسمت سوم کساني که از مؤمنين که نهي نميکردند و خود هم مخالفت و تعدي نمينمودند و لکن با آنها مراوده و محبت و وداد داشتند اينها هم در عذاب با همان اهل معصيت داخل و شريک هستند چنانچه در قوم شعيب خبر داريم که صد هزار بودند شصت هزار آنها ايمان آوردند و چهل هزار کافر بودند عذاب که نازل شد تمام صد هزار هلاک شدند، حضرت شعيب عليه السلام عرض کرد ( يا رب هذا للاشرار فما بال الاخيار) خطاب رسيد براي مداهنه و موالات با اشرار و ترک امر بمعروف و نهي از منکر بود يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا اليَهُودَ وَ النَّصاري أَولِياءَ بَعضُهُم أَولِياءُ بَعضٍ وَ مَن يَتَوَلَّهُم مِنکُم فَإِنَّهُ مِنهُم الايه مائده آيه 51، و غير اينکه از آيات بسياري در اينکه باب.
تَري کَثِيراً مِنهُم مورد تعجب است که ميبيني بسيار از اهل کتاب که ايمان دارند و اهل معصيت هم نيستند مع ذلک يَتَوَلَّونَ الَّذِينَ کَفَرُوا که با کفار مجالست و معاشرت و مراوده و مودت و رفاقت ميکنند و آنها را از اينکه کردار زشت جلوگيري نميکنند.
لَبِئسَ ما قَدَّمَت لَهُم أَنفُسُهُم هر آينه بسيار زشت و قبيح و بد عملي است
جلد 6 - صفحه 444
اينکه دوستي و معاشرت با آنها.
أَن سَخِطَ اللّهُ عَلَيهِم خدا را بغضب ميآورند زيرا تولي و تبري دور کن اعظم ايمان است حتي در خبر دارد که از حضرت صادق عليه السلام سؤال کردند که (هل الحب و البغض من الايمان) حضرت فرمود
(هل الايمان الا الحب و البغض)
و در اخبار دارد
(المرء مع من احب)
و
(من احب حجرا حشره اللّه معه)
(حشر محبان علي با علي حشر محبان عمر با عمر) لذا ميفرمايد وَ فِي العَذابِ هُم خالِدُونَ و خلود در عذاب ملازم با کفر است.