تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما لَنا لا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ ما جاءَنا مِنَ الْحَقِّ وَ نَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنا رَبُّنا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ (84)
شأن نزول «1»- در خبر است که يهود، رفقاى جعفر را سرزنش کردند چه زود ايمان آورديد، مدتهاست ما را دعوت مى‌کنند، قبول نمى‌کنيم. بنا به قولى اهل حبشه، نجاشى را گفتند ايمان آورده‌اى به کسى که او را نديده‌اى؟ حق تعالى مى‌فرمايد که ايشان در جواب گفتند:
وَ ما لَنا لا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ: و چيست ما را که ايمان نياوريم به خدا. وَ ما جاءَنا مِنَ الْحَقِ: و به آنچه به ما آمد از حق يعنى کتاب و پيغمبر صلى اللّه عليه و آله. وَ نَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنا رَبُّنا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ: و حال آنکه
«1» مجمع البيان، ج 2 ص 233.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 163
طمع داريم آنکه داخل فرمايد ما را پروردگار ما در بهشت با گروه صالحان که امت حضرت رسالت صلى اللّه عليه و آله باشند. استفهام براى انکار و استبعاد است مر انتفاى ايمان را با قيام داعى، که آن طمع است در اجتماع با صلحا و دخول در مداخل آنها.