تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَثابَهُمُ اللَّهُ بِما قالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِکَ جَزاءُ الْمُحْسِنِينَ (85)
چون ايشان به خلوص عقيده اين دعا کردند:
فَأَثابَهُمُ اللَّهُ بِما قالُوا: پس جزا مرحمت نمود خداوند سبحان به آنچه گفتند از روى اخلاص جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ: بوستانهائى که جارى مى‌شود زير درختان يا در پيش منازل آن، نهرها خالِدِينَ فِيها: در حالتى که مخلد و ثابت باشند در آن به اجلال. وَ ذلِکَ جَزاءُ الْمُحْسِنِينَ: و اينست پاداش نيکوکاران در قول و فعل.
تبصره- احسان درجات دارد: مرتبه اول- آنکه: احسان بخود نمايد و بدنش را از آتش قهر و غضب الهى، به ايمان و اعمال صالحه نجات دهد. ثانيا- احسان به اقربا و خويشان و رحم خود را مضايقه ننموده. ثالثا- احسان به برادران دينى که ارشاد و هدايت را نسبت به آنان منظور داشته، ايذاء و آزار ايشان را تحمل نمايد. و به حصول اين مراتب سه گانه، داخل در محسنين، و جزاى ايشان را که جنات خلد برين است دريابد.