تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ (86)
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 164
بعد از بيان مدح و وعد مؤمنان اهل کتاب، بيان وعيد کفار را فرمايد:
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا: و آن کسانى که کافر شدند به خدا و رسول او. وَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: و تکذيب کردند آيات ما را أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ: آن گروه منکرين و مکذبين، ملازمان آتش جهنم‌اند.
نکته- عطف تکذيب آيات بر کفر با آنکه تکذيب نوعى از کفر و مندرج است در آن، به جهت آنست که مقصود، بيان حال مکذبان، و ذکر آنها در معرض مصدقات آيات براى جمع ميان ترغيب و ترهيب است.
تبصره- آيه شريفه صريح است بر آنکه کفر به تمام اقسامه و تکذيب آيات الهى، موجب مصاحبت نار جحيم خواهد بود، و کفر بر سه قسم است: کفر قلبى؛ کفر فعلى؛ کفر قولى.
کفر قلبى: آنست که در قلب اعتقاد به خدا و رسول و ما جاء به النبى نداشته باشد، اين کفر مقابل اسلام و مخلد در جهنم است با تقصير.
کفر فعلى: آنست که فعلى را بجا بياورد که باعث استخفاف دين و ايمان باشد، مثل اينکه العياذ باللّه قرآن را پاره کند يا به قاذورات اندازد، اين هم نجس و مخلد در جهنم است.
کفر قولى: آنست که انکار يکى از ضروريات دين را نمايد، قائل آن، کافر و با تقصير مخلد در جهنم است.