تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ حَلالاً طَيِّباً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ (88)
حق تعالى بعد از آن بر طريق اباحه، ايشان را بر خوردن و تصرف حلال امر مى‌فرمايد:
وَ کُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً: و بخوريد و تصرف کنيد آن چيزى را که خداى تعالى روزى داده شما را روزى مباح و پاکيزه.
توضيح- مراد از رزق به مذهب صحيح و طريق حق، روزى حلال است.
پس حرام، روزى نباشد به دلايلى: 1- حق تعالى امر به انفاق فرموده «أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناکُمْ» «1» و به اتفاق امت، او سبحانه، امر به حرام ننمايد، به جهت آنکه مستلزم تصرف در حرام است، و ذات اقدس الهى منزه از اين است. 2- حق
«1» منافقون آيه 10.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 167
تعالى مدح مؤمنان نموده به انفاق «وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ»* «1» و منفق حرام، مستحق مدح نيست. 3- آنکه منع فرموده از انتفاع به حرام و امر به زجر و احتراز از آن، پس رزق متناول آن نباشد. 4- اجماع اهل البيت بر آنکه: طلب حلال، امر شده. وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ: و بترسيد در تحريم محللات از آن خدائى که شما به او ايمان آورده‌ايد. اين دعوت نفوس است به مطعومات محللّه با طريق اکمل.
تتمه- ابو خالد کابلى گويد: به خدمت امام محمّد باقر عليه السّلام رفتم.
حضرت چاشت طلبيدند و با آن سرور تناول کردم طعامى که هرگز از آن بهتر و پاکيزه‌تر نخورده بودم. پس فرمود: چگونه ديدى طعام ما را؟ گفتم: فداى تو شوم، هيچ وقت غذائى به اين خوبى نخورده بودم، و لکن به يادم آمد آيه شريفه که در کتاب خدا است «لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ» حضرت فرمود: مراد از نعيم در اين آيه به مذهب تشيع، ولايت اهل بيت است، و در روز قيامت از شما سؤال خواهند کرد. «2» بنابر اين خوردن اطعمه لذيذه محللّه خوب است، لکن در صورتى که به جهت قوّت در عبادت باشد نه براى شهوت رانى و هواى نفس، که آن مذموم بلکه ممنوع خواهد بود.