تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ احْذَرُوا فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما عَلى رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ (92)
بعد از نهى از خمر و قمار امر به اطاعت خود و پيغمبر صلى اللّه عليه و آله مى‌فرمايد:
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ: و اطاعت نمائيد خدا را در اجتناب از خمر و ساير منهيات. وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ: و اطاعت کنيد رسول يعنى حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله را در جميع آنچه شما را از آن نهى فرموده. وَ احْذَرُوا: و حذر کنيد و انديشه نمائيد از مخالفت فرمان خدا و رسول.
نکته- جمع ميان خدا و رسول به جهت آنست که طاعت هر يک موجب طاعت ديگرى است، زيرا آنچه پيغمبر صلى اللّه عليه و آله فرمايد به فرموده حق تعالى مى‌فرمايد، پس طاعت او عين طاعت او سبحانه باشد. فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ: پس اگر اعراض کنيد از امر و نهى فَاعْلَمُوا أَنَّما عَلى رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ: پس بدانيد جز اين نيست که بر رسول ما باشد رسانيدن و ابلاغ روشن؛ يعنى بدانيد ضرر بر رسول نتوانيد رسانيد بسبب اعراض خود؛ چه بر او همين تبليغ رسالت است و آن را به شما رسانيده. و جز اين نيست که اعراض شما از فرامين الهى، ضرر آن به نفس شما راجع خواهد بود.
در کافى- از حضرت صادق عليه السّلام در اين آيه فرمود: قسم به خدا
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 177
هلاک نشدند کسانى که پيش از شما بودند، و هلاک نشود کسى تا قيام قائم ما عليه السّلام مگر در ترک ولايت ما و انکار حق ما. و نرفت رسول خدا از دنيا تا لازم گردانيد حق ما را به گردن اين امت. و خداوند تعالى هدايت فرمايد هر که را خواهد و قبول هدايت نمايد به سوى صراط مستقيم. «1»