1- تشويق و تهديد بايد در کنار هم باشد. «شَدِيدُ الْعِقابِ، غَفُورٌ رَحِيمٌ» (انسان بايد ميان بيم و اميد باشد و به خاطر خلاف يا شکستن حُرمت کعبه به کلّى مأيوس نشود و به خاطر رفتار و کردار خوب نيز مغرور نشود)
2- وظيفهى پيامبر، تنها ابلاغ دين است، نه اجبار و تحميل کردن آن. «ما عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ»
3- استقبال مردم به دين يا اعراض از آن، ضررى به پيامبر نمىزند. «ما عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ» چنانکه در آيهى 20 سورهى آلعمران مىخوانيم: «وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما عَلَيْکَ الْبَلاغُ»
4- چون علم الهى فراگير است، پس کتمان يا آشکار سازى، نزد او يکسان است.
يَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما تَکْتُمُونَ ...
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 379