تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قَدْ سَأَلَها قَوْمٌ مِنْ قَبْلِکُمْ ثُمَّ أَصْبَحُوا بِها کافِرِينَ (102)
و نيز در باب تأکيد اين نهى مى‌فرمايد:
قَدْ سَأَلَها قَوْمٌ مِنْ قَبْلِکُمْ: بتحقيق پرسيدند اين مسئله را يا سؤال کردند از چيزهائى قومى پيش از شما مانند ثمود که طلب ناقه کردند و قوم موسى عليه السّلام سؤال رؤيت و حواريين مائده از عيسى خواستند. ثُمَّ أَصْبَحُوا بِها کافِرِينَ: پس گشتند بدان از کافران، يعنى بعد از شهود معجزه که طلبيده بودند، ايمان نياوردند و عذاب بر آنها نازل شد، زيرا در علم الهى گذشته:
صدور معجزه دلخواهى و ايمان نياورند قوم، هر آينه معذب شوند؛ پس شما از حال ايشان عبرت گرفته، به قول و فعل فضول، اشتغال منمائيد تا به مثل آن گرفتار نگرديد.
در وافى- از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: بدانيد بدرستى که اسلام تسليم اوامر الهى است، پس هر که تسليم احکام الهى شد بتحقيق اسلام آورده، و هر که منقاد نشد نيست براى او اسلام. و هر که دوست دارد اينکه برساند به نفس خود إحسان، پس اطاعت کند خدا را؛ زيرا هر که
«1» نهج البلاغه، حکمت 105.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 190
مطيع خدا شود احسان به نفس خود نموده و بر شما باد به احتراز از معاصى، پس هر که مرتکب معاصى شود بدى کرده به نفس خود، و نيست بين بدى و خوبى منزلتى، پس براى اهل احسان نزد پروردگار بهشت، و براى اهل اسائه جهنم است.