اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قَد سَأَلَها قَوم‌ٌ مِن قَبلِکُم ثُم‌َّ أَصبَحُوا بِها کافِرِين‌َ (102)
بتحقيق جماعتي از کساني که پيش از شما از امم ماضيه سؤال از اينکه گونه باء کردند و صبح کردند کافر و از دين خارج شدند.
جلد 6 - صفحه 482
بنا بر تفسير مفسرين در آيه قبل اينکه آيه را حمل کردند بر سؤال نصاري از عيسي عليه السّلام نزول مائده را و پس از نزول کافر شدند، و قوم صالح سؤال از ناقه و پس از آن پي کردند و کافر گشتند، و سؤال قريش از نبي صلّي اللّه عليه و آله و سلّم که کوه صفا را طلا کند اينها همه تخرص بغيب است و مربوط بآيه نيست و از شواهد بزرگ اينکه اينکه نحو سؤالات مورد عفو واقع نشد و اينکه سؤال طلب معجزه بود و دليل بر صدق دعوي ربطي باحکام نداشت بلکه مناسب با اينکه آيه و اللّه العالم قضيه بقره است که بعد از دستور ذبح بقره سؤال از لون و سن‌ّ و شغل بقره که امر را بر خود مشکل کردند و سؤالاتي که از نبي صلّي اللّه عليه و آله و سلّم شده که مورد عفو شده و سؤالاتي که از انبياء سلف شده و باعث کفر آنها گرديده.
قَد سَأَلَها قَوم‌ٌ مِن قَبلِکُم امم سابقه ثُم‌َّ أَصبَحُوا يعني همين سؤالات باعث کفر آنها شد که تکليف را بر خود مشکل کردند و زير بار نرفتند و کافر شدند بِها کافِرِين‌َ و اينکه تهديد بزرگيست از سؤالات بيجا که اگر بکنيد و سپس مخالفت ورزيد يا انکار رسالت ميکنيد يا تکذيب مينمائيد و بالجمله کافر ميشويد.