تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَ بِرَسُولِي قالُوا آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ (111)
بعد از آن تعداد ديگر را فرمايد:
وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ: و ياد کن اى عيسى، يا خطاب به حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله يعنى اى پيغمبر متذکر شو و ياد آور زمانى را که وحى فرمودم حواريون را، مراد الهام، که آن القاى معنى باشد بر قلب بر وجه مخفى، يا مراد امر است يعنى ملهم ساختم يا امر نمودم ايشان را بر لسان انبياى خود أَنْ آمِنُوا بِي وَ بِرَسُولِي: اينکه ايمان بياوريد به وحدانيت من و به رسالت فرستاده من که عيسى عليه السّلام است قالُوا آمَنَّا: گفتند ايمان آورديم به خدا و تصديق عيسى نموديم وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ: و شاهد باش به آنکه ما تسليم شديم فرمان تو را به اخلاص. «حواريون»؛ خواص عيسى و دوازده نفر بودند. به سند موثق حسن بن على بن فضال از پدرش نقل مى‌کند که از حضرت امام رضا عليه السّلام پرسيدم جهت تسميه اصحاب عيسى را به حواريون. فرمود: مردم
«1» بحار الانوار، جلد 14 صفحه 238، حديث 16- نهج البلاغه، خطبه 158.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 204
گويند ايشان گازر بودند و جامه‌ها را به شستن پاک مى‌کردند، و اين اسم مشتق از «خبز حوّار» است يعنى نان سفيد؛ ولى ما اهل بيت مى‌گوئيم: براى آنکه خود و ديگران را به موعظه و نصيحت از چرک اخلاق بد و گناهان پاک مى‌نمودند، مسمى به حواريون شدند. «1» علامه مجلسى رحمه اللّه به سند معتبر از امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود: حواريان عيسى شيعيان آن حضرت بودند و شيعيان ما حوارى ما اهل بيتند. حوارى عيسى اطاعت عيسى عليه السّلام ننمودند به قدرى که حوارى ما اطاعت ما مى‌کنند، زيرا عيسى به حواريان گفت: کيستند انصار من به سوى خدا در اقامه دين؟ گفتند: مائيم انصار. به خدا قسم يارى او نکردند از شرّ يهود و با يهود براى آن حضرت جنگ نکردند. و شيعيان ما و اللّه از روزى که پيغمبر صلى اللّه عليه و آله از دنيا رفته تا حال يارى ما نمايند و براى ما جنگ با دشمنان ما کنند، و ايشان را اذيتها کنند و نفى بلد نمايند، دست از محبت ما برنمى‌دارند؛ خدا ايشان را از جانب ما جزاى خير دهد. «2»