تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَکُونُ لَنا عِيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا وَ آيَةً مِنْکَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ (114)
چون حواريون سؤال مائده نمودند، حضرت جامه پوشيد، روى توجه به قبله دعا نمود:
قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ: گفت عيسى بن مريم بعد از اذن حق تعالى اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ: اى خداوند ما، اى پروردگار ما، نازل فرما
(1 و 2) مجمع البيان ج 2 ص 266.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 207
بر ما مائده و سفره‌اى از آسمان. کلمه «اللّهمّ» بس بزرگوار است، بعضى گفته‌اند هفتاد نام از نامهاى الهى در «لام» اللهم تعبيه است، و نزد بعضى:
هر که گويد «اللّهم» حق تعالى را به همه نامها خوانده باشد و عيسى در وقت طلب مائده خدا را بدين کلمه خواند. تَکُونُ لَنا عِيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا: که باشد آن مائده عيدى، يعنى در نزول آن عيدى باشد براى اول ما که اهل زمانند و آخر ما که از عقب ما آيند. ابن عباس گفته: اول و آخر ما از آن خوان بهره يابند. «1» مروى است که نزول مائده روز يکشنبه بود، لذا نصارى آن روز را عيد خود مى‌دانند. وَ آيَةً مِنْکَ: و آيت و علامتى باشد آن مائده از حضرت تو که دلالت کند بر کمال قدرت تو و بر صحت نبوت من. وَ ارْزُقْنا: و روزى فرما آن خوان را، و يا توفيق شکر گذارى آن را مرحمت نما. وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ: و تو بهترين روزى دهندگانى، زيرا خالق و معطى رزق هستى بدون عوض.