تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما فِيهِنَّ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ (120)
بعد از آن کذب نصارى و فساد دعوى ايشان در مسيح و مادرش را تنبيه فرمايد:
لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما فِيهِنَ: مر خداى راست به خاصه
«1» مائده 119.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 215
پادشاهى آسمانها و زمينها و آنچه در ميان آنها است از مخلوقات علوى و سلفى، و عيسى هم خارج از آسمان و زمين نيست، پس مملوک خدا باشد و مسلم است مملوک نمى‌تواند مالک و خالق، و قابليت آن را نخواهد داشت وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: و ذات الهى بر همه چيزها توانا است به قدرتى که از عجز و ضعف منزه و مقدس باشد.
(خاتمه سوره مبارکه) و الحمد للّه اولا و آخرا و صلى اللّه على محمّد و آله الطاهرين
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 217
«سوره ششم»* (انعام)*
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ اين سوره مبارکه نزد ابن عباس مکى است الّا شش آيه «وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ» «1» تا آخر سه آيه و «قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّکُمْ عَلَيْکُمْ» «2» تا آخر سه آيه که در مدينه نازل شده.
عدد آيات- صد و شصت و پنج به عدد کوفى.
عدد کلمات- سه هزار و پنجاه و سه کلمه.
عدد حروف- دوازده هزار و چهار صد و بيست و دو.
ثواب قرائت: 1- عياشى- از حضرت صادق عليه السّلام که فرمود: سوره انعام يک دفعه نازل شد و هفتاد هزار ملک مشايعت و تعظيم آن نمودند. چه در هفتاد موضع اين سوره، نام نامى الهى مندرج است، و اگر مردمان بدانند فضل قرائت اين سوره را، هرگز ترک آن نکنند و هميشه به قرائت آن مشغول باشند. «3» 2- تفسير برهان- از حضرت رضا عليه السّلام مروى است: سوره انعام يک دفعه نازل شد و هفتاد هزار ملک مشيع آن و به تسبيح و تهليل و تکبير مشغول بودند. هر که آن را قرائت کند آن ملائکه براى او تسبيح گويند تا
«1» انعام آيه 91.
«2» انعام آيه 151.
«3» عياشى، جلد اوّل، صفحه 353، حديث اوّل.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 218
قيامت. «1» 3- ابن عباس نقل نموده: هر که سوره انعام را هر شب بخواند روز قيامت از آمنين باشد و هرگز آتش جهنم به چشم نبيند. «2» تنبيه- سابقا اشاره شد که ثواب مترتبه بر آيات قرآنى مشروط است به عمل به آن آيات، و الّا قرائت کردن بدون عمل؛ مثوبات مقرره را نائل نشود.
( (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ))