تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَوْ نَزَّلْنا عَلَيْکَ کِتاباً فِي قِرْطاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقالَ الَّذِينَ کَفَرُوا إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبِينٌ «7»
«1» نهج البلاغه، خطبه 177 (طبع عبده)
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 226
شأن نزول- در اخبار آمده «1» که: نضر بن حارث و نوفل و عبد اللّه اميه مخزومى خدمت حضرت رسالت صلى اللّه عليه و آله آمدند و گفتند: ما به تو ايمان نخواهيم آورد تا آنکه چهار ملک با مکتوبى از آسمان نازل شوند و شهادت دهند که قرآن از جانب خدا به شما نازل شده، و در ضمن آن مکتوب مندرج باشد که تو رسول او هستى و اى فلان و فلان به او ايمان آوريد و تصديق قول او کنيد؛ آيه شريفه نازل شد:
وَ لَوْ نَزَّلْنا عَلَيْکَ کِتاباً فِي قِرْطاسٍ: و اگر نازل کنيم بر تو مکتوبى در ورقى فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ: پس ببينند به چشم و مس کنند به دستهاى خود. تخصيص لمس و عدم اکتفاء به رؤيت به جهت آنست که تا نگويند چشم بندى و سحر باشد، و نيز لمس مقدمه ديدن است به حيثيتى که مانعى نباشد؛ چه لمس به دست ابلغ است در احساس از معاينه فقط، و لذا نفرموده «فعاينوه». پس غرض آنکه ايشان به عين اليقين بدانند که اين مکتوب از جانب خداى تعالى است بدون تطرق شائبه شبهه‌اى در آن. با وجود بر اين لَقالَ الَّذِينَ کَفَرُوا: هر آينه گويند آن کسانى که کافرند از روى عناد و جحود و تعنت إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ: نيست آنچه آورده به ما مگر سحر و جادوئى روشن و ظاهر بر همه کس.
حق تعالى اخبار فرمايد که اين طايفه دافع دليلند، اگرچه اتيان دليل به ايشان مدرک به حس باشد، هر آينه نسبت به سحر دهند بسبب بزرگى عناد و قساوت قلوبشان.