تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ (95)
وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً: و هرگز يهودان آرزو نکنند مرگ را ابدا، بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ: به سبب آنچه پيش فرستاده است نفس‌هاى ايشان از کشتن انبياء و تحريف صفات پيغمبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و انکار آن حضرت با وجود علم آنها به حقيقت او، و مخالفت احکام تورات. وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ: و خداى تعالى داناست به ستمکاران از کافران و فاسقان و دروغگويان. اين فرمايش تهديد عظيمى است ايشان را و تنبيه بر آنکه ايشان ظالمان و کاذبانند در ادعا.
تنبيه: فرمايش «وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ» نفى ابد و اخبار به غيب و موافق با واقع باشد، زيرا اگر مرگ را آرزو داشتند، هر آينه اظهار مى‌کردند و مشهور مى‌شد در ميان تواريخ اهل اسلام، و تاکنون هيچکس از آنها چنين قولى نقل ننموده.
و در منهج ابن عباس از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل نموده که: اگر يهودى تمناى مرگ نمودى، فورا آب دهان در گلوى آنها گرفته شدى و همه مى‌مردند، و در روى زمين يک يهودى باقى نماندى «1».
«1» همان مدرک، صفحه 238.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 206
نکته: چون «يد» عامله که مختص به انسان و آلت قدرت او باشد بر عامه صنايع و بيشتر منافع او از آنست، لذا حق تعالى يکبار نفس را تعبير فرموده به آن مانند آيه «بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ» و يک مرتبه قدرت را به آن تعبير فرموده مانند آيه «يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ».