تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ «10»
بعد از آن براى تسليه خاطر عاطر آن سرور و رفع غبار ملال از گفتار کفار فرمايد که: اين شيوه اختصاص به وجود محترم تو ندارد.
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ: و هر آينه بتحقيق استهزاء کرده پيغمبرانى که پيش از تو بوده‌اند فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ: پس احاطه نمود به آنان که
«1» مؤمنون، آيه 33.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 229
با رسولان سخريه و استهزاء نمودند ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ: جزاى آنچه بودند که بدان استهزاء مى‌کردند، و آن عذاب و نکال الهى بود فرو گرفت ايشان را و همه هلاک شدند به طورى که آثارى از آنها نماند مانند قوم نوح به غرق و قوم لوط به خسف و قوم عاد به صرصر و قوم ثمود به صيحه در دنيا مستأصل و به عذاب اخروى مؤبد گشتند (فتدبر).