تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوا کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُکَذِّبِينَ «11»
قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ: بگو اگر عذاب گذشتگان را مسلم نداريد سير کنيد در زمين، گاهى به يمن و زمانى به شام و بر ديار عاد و ثمود بگذاريد ثُمَّ انْظُرُوا: پس بنگريد به نظرت عبرت کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُکَذِّبِينَ: چگونه بوده است عاقبت تکذيب کنندگان، يعنى نظر نمائيد در آثار امکنه ايشان که به چه وجه حق تعالى ايشان را هلاک فرموده است به عذاب استيصال تا از آن عبرت گيريد و از کفر و طغيان باز ايستيد.
امير المؤمنين عليه السّلام در ضمن خطبه‌اى فرمايد: عباد اللّه اين الّذين عمروا فنعموا و علّموا ففهموا و انظروا فلهوا و سلّموا فنسوا امهلوا طويلا و منحوا جميلا و حذّروا اليما و وعدوا جسيما، احذروا الذّنوب المورّطة و العيوب المسخطة، اولى الابصار و الاسماع و العافية و المتاع هل من مناص او خلاص او معاذ او فرار او محار ام لا فأنّى تؤفکون ام اين تصرفون ام بما ذا تغترّون؟ «1» اى بندگان خدا، کجايند آن کسانى که عمر داده شده بودند، پس زيستند به ناز و نعمت و تعليم شدند. پس فهم کردند به فطنت سليمه، و مهلت داده شدند. پس غفلت ورزيدند و اعراض نمودند از طاعت. و سالم گردانيده شدند در زمان بسيار و وعده داده شدند به نعيم بيشمار، و ايشان به شغل دنيا باز ماندند از آن نعمتها. حذر کنيد و احتراز نمائيد اى
«1» نهج البلاغه، خطبه 79 (طبع عبده)
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 230
بندگان خدا از گناهى که صاحب خود را در ورطه هلاکت اندازد و از عيوبى که به غضب آرنده است حضرت احديت را. اى صاحبان ديده بينا و گوشهاى شنوا و اى صاحبان عافيت متاع دنيا، آيا هيچ پناهى يا گريز گاهى هست، يا نيست هيچ مفرى و مناصى و مقرى، چگونه برمى‌گرديد از فرمان حق، يا کجا برگرديده مى‌شويد، و به چه چيز فريفته مى‌گرديد.