تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَ ذلِکَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ «16» مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ: هر که گردانيده شود عذاب از او در آن روز عظيم، فَقَدْ رَحِمَهُ‌: پس بتحقيق بخشايش فرموده حق تعالى او را و از عذاب جهنم رهانيده و به نعيم ابدى رسانيده‌ وَ ذلِکَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ‌: و اين صرف عذاب يا رحمت ثواب رب الارباب، رستگارى آشکار است. تنبيه- آيه شريفه اشعار است به آنکه در آن روز از هيچکس صرف عذاب نشود مگر به رحمت حق تعالى. چنانچه از حضرت نبوى مروى است فرمود: و الّذى نفسى بيده ما من النّاس احد يدخل الجنّة بعمله قالوا و لا انت يا رسول اللّه قال و لا انا الّا ان يتغمّدنى اللّه برحمة منه و فضل و وضع يده على فوق رأسه و طوّل بها صوته‌ «1» قسم به ذاتى که جان من در يد قدرت اوست، هيچکس از مردمان داخل بهشت نشود به عملش. گفتند: يا رسول اللّه، تو نيز به عمل خود به بهشت نروى. فرمود: من نيز داخل مى‌شوم به رحمت و فضل الهى و دست مبارک بر سر نهاد و آه سوزناک کشيد. جائى که عقاب پر بريزد از پشه لاغرى چه خيزد پس اى برادر تأمل و تفکر بنما، وقتى که بنا شود وجود مقدس نبوى صلى اللّه عليه و آله که تمام ما سوى به توسط و از پرتو نور او خلق شده، نسبت به خود چنين فرمايد، حال ما ضعفاى امت معلوم است چه سان باشد با اخلاق رديه و اعمال ناقصه. «1» مجمع البيان ج 2 ص 280. تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 236