اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِن يَمسَسک‌َ اللّه‌ُ بِضُرٍّ فَلا کاشِف‌َ لَه‌ُ إِلاّ هُوَ وَ إِن يَمسَسک‌َ بِخَيرٍ فَهُوَ عَلي کُل‌ِّ شَي‌ءٍ قَدِيرٌ «17»
و اگر اصابه فرمايد خداوند تو را بضرري پس نيست کسي که بتواند برطرف کند او را مگر او و اگر اصابه نمايد تو را بخيري پس او بر هر چيزي توانا است وَ إِن يَمسَسک‌َ اللّه‌ُ بِضُرٍّ بعضي مفسرين نظر به اينکه مس‌ّ الصاق دو جسم است بيکديگر و اطلاق مس‌ّ بر خدا روا نيست گفتند مراد از مس‌ّ اصابه است لکن غافل از اينکه باء بضرّ باء تعديه است در واقع ضرّ مس ميکند غاية الامر باراده خداوند چنانچه مي‌گويي مسسته بيدي يعني دست او را مس‌ّ کرد باراده نفس اينجا هم ضرّ تو را مس کرد باراده خداوند و مراد از ضرّ هر مکروهيست مثل فقر و مرض و ضرر مالي، عرضي، بدني، روحي و غير اينها.
فَلا کاشِف‌َ لَه‌ُ إِلّا هُوَ کسي را قدرت نيست که در مقابل اراده حق عرض اندام کند و بتواند کوچک‌ترين ضرري را دفع و برطرف سازد از نفس خود چه رسد از ديگري لا يملک لنفسه نفعا و لا ضرا و اينکه جمله اشاره ببتهاي مشرکين است که مشرکين توهّم ميکردند که آنها دفع بليات ميکنند.
وَ إِن يَمسَسک‌َ بِخَيرٍ اگر خيري تماس گرفت با تو باراده او است تمام خيرات دنيا و آخرت کسي قدرت ندارد کوچک‌ترين نفعي بخود برساند چه رسد بديگران فَهُوَ عَلي کُل‌ِّ شَي‌ءٍ قَدِيرٌ وَ إِن يُرِدک‌َ بِخَيرٍ فَلا رَادَّ لِفَضلِه‌ِ يونس
جلد 7 - صفحه 27
آيه 49 قُل إِنِّي لا أَملِک‌ُ لَکُم ضَرًّا وَ لا رَشَداً جن‌ّ آيه 20، و غير اينها از آيات و از اسامي مقدسه يا ضارّ يا نافع است.