تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَکُوا أَيْنَ شُرَکاؤُکُمُ الَّذِينَ کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ «22»
وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً: و ياد کن روزى را که حشر کنيم همه ايشان را از عابدان و معبودان ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَکُوا: پس گوئيم از روى توبيخ مر آنان را که شرک آورده‌اند أَيْنَ شُرَکاؤُکُمُ الَّذِينَ کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ: کجايند خدايان شما که شريک خدا ساخته و گمان مى‌برديد به زعم باطل خود، آنها شريکان حق تعالى يا شفيعان شمااند.
تبصره- آيه شريفه واضح الدلاله است بر بطلان مذهب جبر، زيرا اشراک را نسبت به آنها داده. بنابر اين کفر و شرک منوط به اختيار و فعل بنده است، نه
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 243
جعل الهى. و نيز آيه دلالت دارد بر اثبات معاد و حشر جميع خلقان در قيامت.