اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
انظُر کَيف‌َ کَذَبُوا عَلي أَنفُسِهِم وَ ضَل‌َّ عَنهُم ما کانُوا يَفتَرُون‌َ «24»
ببين چگونه دروغ گفتند بر نفوس خود و از دست آنها رفت و مفقود شد آنچه را که بودند افتري مي‌بستند.
انظُر از روي تعجب نگاه کن ببين کَيف‌َ کَذَبُوا عَلي أَنفُسِهِم که چگونه دروغ ميگويند بر خودشان که اينکه يک دروغ بزرگي است مثل اينکه منافق که ذره‌اي ايمان نداشته باشد و بگويد مؤمن هستم، يا فاسقي دعوي عدالت يا بخيلي دعوي سخاوت، جباني دعوي شجاعت، دشمني دعوي دوستي، مرائي دعوي خلوص و هکذا.
وَ ضَل‌َّ عَنهُم ما کانُوا يَفتَرُون‌َ فاعل ضل ماء در ما کانوا است که عبارت از اصنام و آلهه آنها است فرداي قيامت از دست آنها ميرود هر چه بگردند که بوسيله آنها نجات يابند آنها را پيدا نميکنند تا موقعي که در جهنم وارد شدند آنها را مي‌بينند که در عذاب هستند و بآنها افتراء بسته بودند و خداي خود ميدانستند.
36