تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ (37)
باز سر رشته کلام به اقوال کفار مى‌فرمايد:
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ: و گفتند رؤساى قريش بعد از عجز از معارضه قرآن، چرا نازل نمى‌شود بر پيغمبر صلى اللّه عليه و آله آيتى از جانب پروردگار او، يعنى معجزه‌اى که ما از او مى‌طلبيم، مراد آيات مقترحه (دلخواهى) است که بر سبيل تعنت از آن حضرت طلب مى‌کردند، چون يد بيضا و عصاى موسى و ناقه ثمود و احياى موتى و غيره، و يا به جهت اعتنا نکردن ايشان به آيات و معجزات حضرت سيد کائنات از جهت عناد مى‌گفتند: چرا آيتى ديگر به ما نمى‌نمايد قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً: بگو اى پيغمبر بدرستى که خداى تعالى قادر است بر آنکه نازل فرمايد آيتى از آيات مقترحه آنها
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 261
آيتى ديگر، يا آيتى که ملجأ و مضطر سازد به ايمان مانند شقّ جبل، يا آيتى که اگر به آن ايمان نياورند هلاک شوند وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ: و لکن بيشتر ايشان نمى‌دانند که حق تعالى قادر است بر آن آيات، و لکن عاقبت وخيم است؛ چه حکم الهى بر اين وجه جارى شد که چون معجزه طلبند و حضرت سبحان آن را ظاهر فرمايد و مقترحان ايمان نيارند، عذاب استيصال بر ايشان فرود آيد، مانند قوم ثمود و اصحاب مائده و غيره؛ و يا نمى‌دانند در آنچه نزال فرموده از آيات بيّنه ايشان را مندوحه است از غير آن، يعنى وافى کافى است مر کسى را که در آن نظر و تدبر نمايد.
حضرت باقر «1» عليه السّلام در اين آيه فرمود: زود است نشان داده شود شما را در آخر الزمان آياتى، از آن جمله دابة الارض که مراد وجود امير المؤمنين عليه السّلام است، و ديگر دجال و نزول عيسى بن مريم و طلوع شمس از مغرب، مراد ظاهر شدن ولىّ عصر، امام زمان، قائم آل محمّد پسر امام حسن عسکرى عجل اللّه تعالى فرجه مى‌باشد که از طرف مکه ظهور نمايد و دنيا را پر از عدل و داد فرمايد، بعد از آنکه از جور و کفر پر شده باشد. اللهم اجعلنا من انصاره.