تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَنْ کانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيکالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکافِرِينَ (98) «1» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل، ذيل آيه 98 بقره. تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 209 مَنْ کانَ عَدُوًّا لِلَّهِ‌: هر که باشد دشمن مر خداى تعالى را، وَ مَلائِکَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيکالَ‌: و ملائکه او و جبرئيل و ميکائيل دو ملک مقرب الهى را، فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکافِرِينَ‌: پس بدرستى که خدا دشمن است مر کافران را که دشمن ملائکه و انبياى او هستند. بيان: چون يهود ادعا نمودند که دوست ميکائيل‌اند و دشمن جبرئيل، حق تعالى ردّ قول آنها فرمود: نه چنان است آنچه مى‌گويند، زيرا هر که دوست ميکائيل باشد، البته دوست جبرئيل خواهد بود؛ هر که دشمن جبرئيل است، البته دشمن ميکائيل خواهد بود؛ و هر که دشمن ايشان است، دشمن همه پيغمبران است؛ و هر که دشمن انبياء باشد، البته او دشمن خدا خواهد بود؛ و هر که دشمن خدا باشد، خدا دشمن او است، و دشمن خدا البته کافر خواهد بود. تنبيه: در آيه شريفه اشاراتى است: 1- مصدر شدن کلام به ذکر حق تعالى، به جهت تعظيم شأن مقربين باشد. 2- افراد جبرئيل و ميکائيل به ذکر، به سبب مزيت فضل ايشان است. 3- تنبيه بر آنکه معادات کل و واحد، مساوى است در کفر، و موجب عداوت با حق تعالى است. 4- اشعار بر آنکه هر که به يکى از ملائکه دشمنى نمايد، گويا به جميع آنها دشمنى نموده، زيرا سبب عداوت و محبت ايشان يکى است. 5- دلالت دارد بر آنکه عداوت با ملائکه و انبياء کفر خواهد بود.