تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ (45) «1» اعراف 182. «2» تفسير عياشى، جلد اوّل، صفحه 360، حديث 23. «3» تفسير نور الثقلين، جلد اوّل، صفحه 595، حديث 82. تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 272 فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا: پس بريده شد آخر آن گروه که ستم نمودند بر خود و منقطع شد اصل و نسب ايشان، يعنى نصرت اولياى خود نموديم و دشمنان ايشان را مستأصل ساختيم بر وجهى که يکى از آنها باقى نماند وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌: و شکر و سپاس مر ذات الهى راست که پروردگار عالميان است بر اهلاک ظالمان. و چون هلاکت ظالم از جهتى که سبب خلاص مردمان است از جور و ستم، و تخليص اهل زمين از شر عقايد و اعمال آنها، نعمتى بزرگ و غنيمتى عظيم است، پس هر آينه مهلک آنها سزاوار حمد و ثنا باشد. تنبيه- در آيه تعليم است مؤمنان را که حمد کنند بر کفايت حق تعالى شرّ ظالمان را. و دال است بر آنکه اهلاک آنها نعمتى است از جانب حق تعالى که واجب است حمد بر آن. على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام: الورع هو الّذى يتورّع عن محارم اللّه. «1» ورع آنست که از محارم خدا پرهيز نمائى و از شبهات اجتناب کنى به جهت ترس آنکه نادانسته در حرام افتى. و چون منکرى را بينى و انکار نکنى و قادر باشى بر آن، پس دوست داشته باشى که عصيان خدا نمائى. و هر که محبّ عاصى الهى شود پس او مبارات نموده با خدا. و هر که بقاى ظالمان را دوست دارد، پس دوستى کرده با اهل عصيان، و حال آنکه حق تعالى، ذات احديت خود را حمد فرموده بر هلاک ظالمان‌ «فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ».