تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَذَّبَ بِهِ قَوْمُکَ وَ هُوَ الْحَقُّ قُلْ لَسْتُ عَلَيْکُمْ بِوَکِيلٍ (66)
بعد از ذکر آيات در عقب آن مى‌فرمايد:
وَ کَذَّبَ بِهِ قَوْمُکَ وَ هُوَ الْحَقُ: و دروغ مى‌پندارند عذاب يا قرآن را قوم تو و حال آنکه آن عذاب حق و صدق است در وقوع، يا قرآن حق و راست از نزد حق تعالى قُلْ لَسْتُ عَلَيْکُمْ بِوَکِيلٍ: بگو اى پيغمبر من نيستم بر شما نگهبان و حافظ که مهمّ شما را به من گذاشته باشند تا شما را از تکذيب منع نمايم يا به تعذيب جزا دهم، چه بر من تبليغ و انذار است، و و کيل و حفيظ حق تعالى است. پس اين آيه منسوخ است به آية السيف، چه در وقت نزول اين آيه، بر حضرت واجب شد که کفار را به قهر و غلبه از کفر و تکذيب منع نمايد.