تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ وَ لکِنْ ذِکْرى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ (69)
شأن نزول «2»- بعد از نزول آيه سابقه، مسلمانان گفتند: يا رسول اللّه، ما را از طواف خانه و نشستن در مسجد الحرام چاره نيست، و کفار نيز در مسجد و همواره سخريه مى‌کنند به قرآن و اهل ايمان. ما نمى‌توانيم ترک مجلس ايشان کنيم و آنها را از خوض نيز منع نمى‌توانيم کرد. در باب ما انديشه فرما؛ آيه شريفه نازل شد.
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ: و نيست بر آنانکه بپرهيزند از خوض کردن مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ: از حساب جرايم و آثام اهل خوض چيزى. مراد آنکه قبايح اعمال و اقوال آنها بر متقيان نباشد، بلکه وزر و وبال و حساب آن با اهل خوض است وَ لکِنْ ذِکْرى: و لکن بر مؤمنان است که پند دهند آنها را پند دادنى و مانع شوند از خوض و ساير قبايح و يا اظهار کراهت کنند از اقوال و افعال ايشان
«1» تفسير قمىّ، جلد اوّل، صفحه 204.
«2» مجمع البيان ج 2 ص 316.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 303
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ: براى آنکه پرهيز کنند از اين عمل به جهت حيا يا کراهت اهل تقوى.