تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ رَأى‌ کَوْکَباً قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ (76) فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ‌: پس چون فراگرفت او را شب، و تاريکى همه روى زمين را مستور گردانيد رَأى‌ کَوْکَباً: ديد ستاره درخشانى يعنى زهره يا مشترى که نزديک به افق رسيده بود. پس ديد بعضى ستاره‌پرستان روى به آن ستاره و سجده نمودند فَلَمَّا أَفَلَ‌: پس چونکه ستاره فرو رفت‌ قالَ لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ‌: گفت من دوست نمى‌دارم فرو روندگان را، چه جاى آنکه عبادت آنها نمايم، زيرا زوال و انتقال بر پروردگار عالم روا نباشد؛ و انتقال و استتار مقتضى امکان و حدوث و منافى الوهيت است. و قدرى ديگر راه رفتند شب چهاردهم ماه بود قرص بدر ماه نمودار شد.