تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِينَ (79) ترجمه‌ بدرستيکه من متوجه نمودم وجهم را براى کسيکه پديد آورد آسمانها و زمين را حق پرستم و نيستيم از شرک آورندگان. تفسير حضرت ابراهيم (ع) بعد از تبرّى از شرک تولّى خود را بتوحيد اعلام فرمود باظهار توجّه تام بوجه قلب بلکه بتمام جهات وجوديه بمعبود يگانه که بدون سابقه آسمانها و زمين را خلق و اختراع فرمود و باثبات صفتى براى خود که دلالت دارد بر- اعراض از باطل و ميل بحق و عبادت معبوديکه منزّه است از تغيّر و زوال و مستحق عبادت است براى نعمت وجود و نعمت بقا و ساير نعم ظاهريه و باطنيه و در خاتمه براى تأکيد باز برائت خود را از شرک و اهل آن از خودى و بيگانه بسمع عالميان رسانيد و آنچه در آيه سابقه ذکر شد موجب مزيد بصيرت و توضيح در اين آيه است ..