تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَيْفَ أَخافُ ما أَشْرَکْتُمْ وَ لا تَخافُونَ أَنَّکُمْ أَشْرَکْتُمْ بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْکُمْ سُلْطاناً فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (81)
بعد از آن به أکد حجج بر ايشان احتجاج فرمايد:
وَ کَيْفَ أَخافُ ما أَشْرَکْتُمْ: و چگونه بترسم از آنچه شما به شرک اختيار نموديد از جمادات وَ لا تَخافُونَ أَنَّکُمْ أَشْرَکْتُمْ بِاللَّهِ: و نمى‌ترسيد از آنکه شرک مى‌آوريد به خدا و شريک او مى‌دانيد ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْکُمْ سُلْطاناً: آن چيزى را که نازل ننموده است به شريک قرار دادن آن بر شما کتابى و حجتى و دليلى غالب، يعنى چگونه ترسم از معبودان شما که بديهه عقل حاکم است که نفع و ضرر از آنها منصور نيست و شما اولى هستيد که بترسيد از خداى قاهر و غالب که شرک مى‌آوريد به او و حال آنکه نمى‌ترسيد از او. مراد آنکه او احق است از آنکه از او بترسيد جهت اشراک مصنوع به صانع و تسويه ميان مقدور و عاجز به قادر ضار و نافع فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ: پس کدام يک از اين دو گروه مشرک و موحد سزاوارترند به ايمن بودن. آيا ما که بتحقيق شناختيم خدا را به ادلّه، و عبادت او نمائيم، يا شما که مشرک شديد. و اگر عصبيت و حميت کنار گذاريد، هر آينه نيابيد مر اين حجت را دفعى إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ: اگر هستيد بدانيد ذاتى را که سزاوار باشد ترسيدن از او که خداوند قادر متعال باشد.