تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ذلِکَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ لَوْ أَشْرَکُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما کانُوا يَعْمَلُونَ (88)
ذلِکَ هُدَى اللَّهِ: اين دين که متدين بودند به آن انبياى مذکوره دين خدا، که مستلزم است اهتداى در دنيا و آخرت يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ: هدايت فرمايد به اين دين هر که را مى‌خواهد از بندگانش که تديّن نمايند به آن. در مجمع فرمايد: مراد به هدايت اينجا ارشاد است به صواب، نه نصب ادلّه که
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 325
مشترک است ميان مؤمن و کافر «1» وَ لَوْ أَشْرَکُوا: و اگر بر سبيل فرض و تقدير اين پيغمبران مشرک شوند با وجود اين همه فضل و کمال لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما کانُوا يَعْمَلُونَ:
هر آينه باطل و نيست مى‌شد از ايشان آنچه عمل مى‌کردند، يعنى ثوابى بر آن مترتب نمى‌شد. آيه شريفه تهديد و تخويفى است عظيم مر مشرکان را.