تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ تَرَکْتُمْ ما خَوَّلْناکُمْ وَراءَ ظُهُورِکُمْ وَ ما نَرى مَعَکُمْ شُفَعاءَکُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيکُمْ شُرَکاءُ لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَکُمْ وَ ضَلَّ عَنْکُمْ ما کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (94)
بعد از آن بر سبيل توبيخ ايشان را فرمايد:
وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى: و هر آينه بتحقيق آمديد به محضر حساب و جزاى ما يگانه و تنها، نه مال با شما هست، و نه فرزند، نه خدم و حشم، و نه يار و مددکار، و نه بتانى که گمان مى‌برديد که شفيعان شما باشند کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ: آمديد به حساب ما بر هيئتى که خلق نموديم شما را و به آن مفاخرت و مباهات مى‌نموديد و بدان جهت از آخرت باز مى‌مانديد وَ تَرَکْتُمْ ما خَوَّلْناکُمْ: و واگذاشتيد آنچه را از نعمت دين و هدايت به شما عطا کرديم وَراءَ ظُهُورِکُمْ: پشت سر خود، نه از پيش فرستاديد و نه با خود داشتيد. بعد بر سبيل توبيخ فرمايد: وَ ما نَرى مَعَکُمْ شُفَعاءَکُمُ: و نه مى‌بينم با شما شفيعان شما را الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيکُمْ شُرَکاءُ: آنانکه گمان باطل مى‌برديد از روى جهالت بدرستى که ايشان در ربوبيت و تربيت شما و معبوديت، شريکان خدا هستند لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَکُمْ: هر آينه بتحقيق بريده شد واسطه و پيوند شما و متشتت و پراکنده گشت جمعيت شما و واقع شد قطع و فصل ميان شما وَ ضَلَّ عَنْکُمْ ما
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 334
کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ: و ضايع شد و باطل گشت از شما آنچه گمان باطل مى‌برديد که بتان شفيعان شما هستند يا آنکه بعثت و حشر و نشر نخواهد بود.
مروى است که حضرت فاطمه سلام اللّه عليها از پدر بزرگوارش پرسيد:
چگونه مى‌باشند مردم روز قيامت؟ فرمود: اى فاطمه، مردم مشغولند، پس نظر نکند کسى به کسى، و نه پدر به پسر، و اولاد به مادر، گفت آيا کفن بر ايشان است وقت حشر؟ فرمود اى فاطمه! کفنها پوسيده و باقيماند ابدان، ستر مى‌شود عورت مؤمنان، و ظاهر باشد عورت کافران، پرسيد چه ستر کند آنها را؟ فرمود:
نورى که متلألأ است. «1»