تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى‌ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ مُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ذلِکُمُ اللَّهُ فَأَنَّى تُؤْفَکُونَ (95) ترجمه‌ بدرستيکه خدا شکافنده دانه و هسته است بيرون ميآورد زنده را از مرده و بيرون آورنده مرده است از زنده اين خداى شما است پس بکجا رو گردانده ميشويد. تفسير خداوند حبّه و هسته را در زير زمين بدست قدرت خود ميشکافد و از يکى نباتات و از ديگرى اشجار بوجود ميآورد و موجبات تعيّش و تفکّه بندگانرا برحمت واسعه خود فراهم ميفرمايد پس زنده را که گياه و اشجار ناميه است از مرده که دانه و هسته است بوجود آورده چنانچه حيوان را از نطفه بى‌روح خلق فرموده و پس از سير طبيعى باز دانه و هسته را از نبات و اشجار استخراج فرموده و بى‌روح را از داراى روح نباتى توليد نموده است پس چگونه ميشود از چنين قادر منعم مهربانى بغير او رو گردان شد و بساحت ديگرى توجه نمود در کافى از حضرت صادق (ع) در حديث طينت نقل نموده که حبّ طينت مؤمن است که خداوند القاء محبت باو فرموده است و نوى طينت کافر است که دور از هر خيرى است و اين وجه تسميه نوى است و خداوند بيرون ميآورد حىّ را که آن مؤمن است از ميّت که کافر است و بعکس يعنى طينت هر يک را از ديگرى پس از کافر مؤمن بوجود مى‌آيد و از مؤمن کافر و قريب باين مضمون را عيّاشى ره نيز از آنحضرت در تفسير حبّ و نوى نقل نموده است و قمّى نيز فرموده و در روايت عيّاشى براى تفسير حبّ بمؤمن استشهاد فرموده است بقول خداوند فالقيت عليک محبّة منّى که از آن معلوم ميشود مراد از القاء محبت در روايت کافى هم اشاره باين شاهد است ..